“Üsve-i Hasene...”

Bu iki kelimeyi iyi bellemek ve onun bizim hayatımıza tealluk eden boyutunu kişiliğimize taşımakla yükümlüyüz.

Çünkü bu, Rabbimizin kelam-ı kadiminde Rasulü müctebasını bize takdim ettiği muazzez vasfın terkibidir.

“Güzel örnek” buyuruyor Allah Teala. Bu terkibin içinde Rabbimiz var, muazzez elçisi var ve biz varız. İnsanoğlu var.

Yaratan, bütün zamanların önüne, insan için ulaşılması, aynileşilmesi, bütünleşilmesi gerekli örneği sunuyor.

Bakınız bu konudaki ayet-i kerime nasıldır:

“Kesin olan şu ki, sizin için, Allah'ın huzuruna çıkmayı umanlar, ahiret gününe inananlar ve Allah'ı çok çok zikredenler için Allah'ın Rasulü güzel bir örnektir.” (Ahzab, 21)

Allah'ın huzuruna çıkacağımızı her an bir kalb atışı halinde içimizde hissediyorsak, ahiret gününe imanın, amentü çerçevemizin temel umdelerinden biri olduğunun idrakinde isek ve Allah'la birliktelik idraki damarlarımızdaki akış halinde ise, o zaman Allah Rasulü (sallalahü aleyhi ve sellem)'nün elinden tutmalıyız. Çünkü o yolculuk, O'nunla birlikte yürünür.

Ama O'nu hecelemeye devam etmek, bizim hiç sona ermeyecek ana davamızdır.

Eğer Rabbimiz “Güzel örnek” olarak tavsif buyurmuşsa, o “örnek” liği, hece hece çözmeye, anlamaya çalışacağız demektir. Hayatımız onunla mana kazanacak demektir. Onu harf harf taşıdıkça dimağımıza, kalbimize, tek tek her uzvumuza... hayatımız diriliğe kavuşacak demektir.